"پدرم٬ نقش روزهای قدیم را بر چهره دارد

همپای درختان کاج قد کشیده است

و دانه دانه موهای سپیدش را

از گذر سالها به یادگار گرفته است....

 

۸۵"

 

عکس دو نفره ی مامان و بابا توی سن 21 و 29 درون قاب عکس خودنمایی می کنه... توی حرم امام رضان، هر دو می خندن اما خنده ی مامان از صدتا گریه غم انگیزتره!!!

سالها پیش وقتی به این عکس نگاه می کردم هیچ از خنده ی مامان خوشم نمی یومد و می خواستم بدونم چرا اینطوره... حالا توی سن 21 همه چیز رو می دونم...

حالا کلی حرف دارم براش.. کلی درد دل.. و امروز می خوام همه رو بهش بگم...

مامان، توی تمام بچگیم  دنبال  آغوشت می گشتم... دنبال گرمای بوسه هات... دنیال یک دقیقه وقت ... دنبال مهربونی که من توی اون سن نمی دیدم... همه چیز من مامانی بود... من مامانی رو داشتم و بابا... بابایی که هروقت از سرکار بر می گشت منو یاد اون شعر می نداخت : بابا اومده، چی چی اورده، نخود و کیشمیش.... و مامانی که همیشه تمام وقتش واسه ی من بود... و نگاه مهربونش.. گرمای تنش...

دنبالت می گشتم... اما... تما م زندگیه روزانه ی تو رو مهمونای ناخونده ی گاه و بیگاهی پر می کرد که تو مجبور بودی جلوشون خم و راست شی...

با گذشت سالها یه کم سرت خلوت شد اما باز وجود برادر کوچیکی که تازه پا گذاشته بود به این دنیا نمی زاشت که بغلت واسه من باشه...!

گاهی روزا واسه ی اینکه بیشتر پیشت باشم میومدم توی آشپزخونه تا توی ظرف شستنا بهت کمک کنم – فقط 5 سالم بود – اما باز تو نمی زاشتی، ناراحت می شدی و می گفتی بهتره که بری پیش مامانی  و من فک می کردم تو من رو پس می زنی...!!

زندگی من مامانی رو داشت و بابا و تو رو که همیشه در حال کار کردن بودی... کار کار کار... تمام لطفا و محبتهایی که در حقم می کردی بیشتر توی ذهن من به وظیفه ای!!! برای تو  تشبیه می شد...!!! اگه لباسم رو می شستی وظیفه ت بوده.. اگه اتاقم رو تمیز می کردی  وظیفه ت بوده... اگه  نذاشتی آب توی دلم تکون نخوره وظیفه ت بوده...

روزای مادر تنها هدیه ی من بهت گفتن روزت مبارک بود و ماچ و بوسه هاش برای مامانی.... و بابا همیشه کادویی که می خرید رو با گفتن اینکه این هم از طرف من و دختر گلمون تقدیم تو می کرد... و من چقد احمق بودم تمام اون روزایی که تورو نمی دیدم....

مامانی رو می پرستیدم، دوستش داشتم و هنوزم دارم.... اما چرا حتی یه لحظه اون حسی که نسبت به مامانی رو داشتم نسبت به تو نداشتم؟!!!... بهت بی احترامی نمی کردم، باهات نامهربون نبودم اما ...

بعد از مامانی هم باز هیچقت بین ما رابطه ی مادر و فرزندی طبیعی  وجود نداشت... دو هم خونه بودیم... و تو باز تمام کارایی که از بچگی م می کردی انجام می دادی... باز کار.. باز زحمت..

فک کنم من اونقد بد بودم که بعد از نوزده سال خواستی طلسم سکوتت رو بشکنی و دیوار نامرئی رو که بینمون بود رو  از میون برداری.... بهم گفتی... گفتی و گفتی...

گفتی از ماه های اول ازدواجتون خانواده ی بابا می خواستن که براشون نوه بیاری چون  بابا بزرگترین پسرشون بود... اما نمی شد... خدا نمی خواست... و تو همیشه کار می کردی... برای همه ی اون آدمایی که توی اون خونه بودن و با عشق... برای مامانی و بابابزرگ و سه تا عموهای مجرد و تنها عمه و  بابا و خودت... خانواده ت کیلوترها ازت فاصله داشتن و تو به خاطر بابا و به خاطر اینکه هم رو دوس داشتید همیشه تحمل می کردی و صبر...

از سال دوم نگاه های مامانی عوض شده بود انگار... و فشارا بیشتر.... پیش هر دکتری که می شد رفتی  و تمام آمپولها و عمل های طاقت فرسا رو به جون خریدی برای یه لحظه مادر شدن... اما بعد از 5 سال از ازدواجتون تمام دکترا یه نظر رو داشتن که هر دو صحیح و سالمید و فقط باید منتظر بمونید و تو باز هم صبر کردی.... اما یه روز صبرت تموم شد چون می دیدی دارن بابا رو ازت می گیرن... پس به بابا گفتی یکی دو روز برید مشهد.. نه برای دیدن خانواده ت بلکه...

 رفتید حرم امام رضا و تو اونجا بغض تمام اون سالا رو خالی کردی... و از امام رضا بچه خواستی... و باهاش قول و قرار گذاشتی... با خودت و خودش عهد کردی که اگه بچه دار بشی هرگز نذاری مث خودت سختی بکشه... هرگز نذاری تا لحظه ای که کنارته دست به سیاه و سفید بزنه... باهاش عهد کردی که توی پر قو بزرگش کنی!!.. بهش قول دادی که همیشه مهربون باشی و همه وسایل آرامشش رو فراهم کردی... بهش گفتی و گفتی و گفتی... اون  عکسم واسه همون روزاست.. روزای دل شکسته ت  و  تنها امیدی که می ترسیدی تبدیل به ناامیدی شه...

6 سال و 11 ماه بعد از ازدواجتون من به دنیا اومدم... و تو به همه ی قولات عمل کردی.... محبت کردی و مهربونی.. همونایی که من فک می کردم وظیفه ته....!!!

منو به دست مامانی سپردی چون می دونستی بیشتر از جونشم من رو دوس داره... نمی ذاتشی کار کنم چون نمی خواستی خطی به دستم بیفته!!!

من چقد کور بودم... چقد حق نشناس....

چرا فک می کردم تو بی محتبی؟!!... چرا فک می کردم دوستم نداری؟!!!... چرا فک می کردم من رو از خودت می رونی؟!!!

مامان، دو ساله که می خوام بهت بگم که چقد پشیمونم از رفتارم... نه از رفتار ظاهریم که هرگز بی حرمتی نکردم و بی احترامی بلکه از افکار درونیم اما تو هیچوقت نذاشتی...

بازم مث قدیمی، بازم  سر قول و قرار و عهدت هستی....بازم ...

مامان، دوستت دارم... و  می دونم که هرگز نمی تونم چبران محبتات کنم.... می خوام من رو ببخشی...

مامان، مامان... فرشته ی زمینی من.... حقا که بهشت زیر پای توست...

مادر من مادر من، تو یاری و یاور من.....

 

     مامان من، روزت مبارک....

تا یادم می آید کودکی هایم را دوست نداشتم... همیشه یادآوری اش ترس مبهمی را در وجودم روشن می کند...

اما چند روزی ست که حتی دلم برای آن موقع ها هم تنگ شده است!!

دلم هوایش را دارد...

آن موقع ها٬ همیشه به دل کوچکم نوید بیست سالگی را می دادم... نوید " اوج جوانی " را...

اما اکنون که در اوج جوانی ام، به یاد نمی آورم که چه چیز را وعده می دادم....!

"در خاطرات رو ییده ام

و تو تنها روزنه ای به نور هستی...

....

این قدم ها که در قاب خشکید

یکی قابها را از روی دیوار برداشت...!

 

  ۱۳ خرداد ۸۷"

"من تا آن لحظه ای خوشبختم

که ندانم تو چه وقت می میری...!!!

 

                  اردیبهشت ۸۷"

"دلم به اندازه ی یک دنیاست

عید می شود٬

نور آهسته می ریزد٬

باران می بارد٬

هوای تازه پیر می شود

و من از بی وقتی می ترسم...!!!

 

               ۲۳ اردیبهشت ۸۷"

گاهی با خودم فک می کنم بابا این همه بی احساسی و سنگدلی رو از کجا آورده؟!!!!... شاید گفتنه این حرف به خاطر اینه که هرگز اشک بابا رو بعد از رفتن مامانی دیگه ندیدم!!!... شایدم دور از چشم من اشک ریخته....

بعد از گذشت نزدیک به یک سال رفتم به دیدنش... بهشت زهرا رو دوست ندارم، یه سنگینی رو روی قلبم حس می کنم که دوست دارم زمین رو چنگ بزنم و زار بزنم و حتی از خدا شکایت کنم...!!

با بابا نشستیم و فاتحه خوندیم و بعد بابا رفت تا خرما رو بین مردمی که واسه دیدن عزیزاشون اومده بودن پخش کنه و من تنها شدم... از این تنهایی می ترسیدم، واسه این همه دیر اومدن.. واسه سرزنش مامانی... اما... من هر شب توی تنهاییم کلی باهاش حرف میزنم....!

بابا اومد و گفت که بریم ولی دلم می خواست بشینم، انگار دستای مامانی توی دستام بود و من این گرما و امنیت رودوست داشتم... بابا راه افتاد به طرف ماشین و گفت تا چند دقیقه دیگه باید راه بیفتیم....!!! نمی دونم این همه عجله برای چی بود؟!! برای رسیدن به همه ی مشکلات زندگی؟!!!!!

بعدش به دیدن خاله معصوم و خاله فاطی رفتیم... چقدر سخت بود به یاد آوردن همه ی روزایی که گذرونده بودن و حالا توی این خونه هم با هم همخونه بودن....!!

خاله معصوم... کاش حداقل تو بودی.... کاش شونه های تو بود... کاش آغوش تو بود... کاش لبخند تو بود.... کاش تو بودی...

این روزا حرفای نگفته خیلی دارم، مثه قدیم... و دلم می خواد تو محرم تمام حرفهای من باشی و مرحم تمام دلنگرونی هام....

....

نگاهم به روی سنگ مزارشون می افته و.... باورم نیست که تو رفتی و خاموش شدی.....! باورم نیست....

....

خیلی خرابم.....

....

"سال ها بود، ثانیه به ثانیه نزدیک تر می شدم به قحطی احساس و باور می کردم بن بست خیال را...؛ خو کرده بودم با تنهایی خود... اما...

نمی دانم تو، کی؟!!! کجا؟!!! از کدامین افق، طلوع کردی و دستانم را گرفتی و پا به پای من از لحظه های بی مهری گذشتی.....!

امروز، نفس هست.... هوا هست... زندگی هست.... ولی...

افسوس.....

مهم این است که تو دیگر نیستی.....! "

خوابی یا بیدار فرشته ی مهربون تمام عمر من؟!!.. بگو که بیداری... بگو... بگو که بیداری...!

.................

همیشه فاصله ی بینمون قد یه در بودُ چند تا قدم کوچولو و اونوقت آغوش گرم و مهربون تو که سنگر امن من توی تمام اون سالای بچگی بود....

کی باد اومد و تمومش رو برد؟!!!

..................

چهره ی دوست داشتنیت رو برای آخرین بار نگاه می کنم... باورم نمی شه این آخرین دیداره... دلم داره می ترکه.. دور و برم رو می بینم... این آدما کین اینجا؟!!.. بعد از این همه سال از کجا پیداشون شد؟!!... انگار گوش به زنگ بودن تا با شنیدن خبر خودشون رو برسونن.... آخه دارن حلوا خیرات می کنن!!!!

عمو حیدر اومده بالا سرت.... داره یه چی در گوشت زمزمه می کنه... شاید می گه از چیزی نترسی... شایدم داره تشکر می کنه به خاطر تمام سالهای بی مادریش که براش مادری کردی و سرو سامونش دادی.... آخه این آخرین دیداره....!

چشام رو می بندم.. کاش وقتی باز کنم، همه ی دردا مرده باشن!!

چشام رو باز می کنم... همه چی سر جاشه.... دارن یه چی زمزمه می کنن و من فقط تورو نگاه می کنم از پشت این پارچه ی سپید و به یاد می یارم آخرین لبخندی که به لب داشتی... منم می خندم... اما وقتی یادم می یاد که دیگه نمی بینمت دوباره بغضم می گیره....

دلم یه شونه می خواد... یه تکیه گاه امن واسه خالی کردن تمام این بغضی که راه گلوم رو بسته..... با چشم دنبال بابا می گردم... اولین باره گریه ش رو می بینم.... می خوام برم بغلش کنم و سرم رو روی شونه هاش بذارم تا با هم زار بزنیم.....

چشام رو می بندم... اشکام راه می یوفته.... همه ی روزای با تو بودن مثه یه فیلم از جلوی چشام می گذره.... کاش بابا با تو مهربون تر بود....

چشام رو باز می کنم... روت رو پوشوندن و می دونم دیگه نمی بینمت..... اما..... هیچ چیزی نمی تونه حریف این خاطره ها بشه، هیچ چیز....!!

..............

دلم می خواست قد این پنج سال برات حرف می زدم ولی ....

...............

۲۲ اردیبهشت که بیاد٬ پنج سال از رفتنت می گذره... ولی من هنوز سردی خاک رو حس نکردم....!

 

 

تمام بغض ها را

پشت پرده جا می گذارم...

نگاهم خسته از تکرار

و ذهنم سرشار از یافتن این سوال

که آدمکهای خفته در گور

نگاهشان در کدامین نقطه به پایان رسیده است؟!!!

 

                     ۰۲/۰۲/۸۷

همیشه این را به خاطر داشته باش،

من شیرینی تمام حرفهایت را - نگفته -

از طعم نگاهت می چشم....

 

                         بهار 87

باباش رو دوست داشت.. نه، باباش رو می پرستید....

همیشه می گفت پونزده تا دوستت دارم... قد هفت تا آسمون، هفت تا دریا و یه دنیا....!!

از وقتی یادش می یومد بابا همیشه لبخند به لب داشت و همیشه دست مهربونش بهترین تکیه گاه عالم بود...

بین همه ی این آدمایی که دنبال منفعت خودشون بودن و حتی خونواده شون رو می فروختن واسه رسیدن به هوا و هوساشون، بابا بهترین بود... اصلاً بابا قابل قیاس با هیچی نبود....

حتی شوهر خاله ش با اون همه ابهت و به به و چه چهی که پشت سرش بود از با غیرتی و وفاداری، خیلی وقت پیش گندش درومده بوده که یه زن عقد کرده گرفته و کلی هم خاطرخواه پشت سرش روونن... دیگه خاله نمی تونس سرش رو جلو بقیه بگیره بالا و بچه هاش همه افسرده بودن....

باباش اما بهترین بود... همیشه وفادار بود... همیشه مهربون بود... سر ساعت می رفت و سر ساعت می یومد...

همه می گفتن بابا از مامان سره... البته اون وقتا که جوون تر بودن.... بابا هم خوشگل بود هم خوشتیپ و هم پول دار... اما مامان یه زن ساده ی خونه دار بود از یه روستای دور افتاده که هیچ معلوم نشد بابا چرا رفته و دست این دختر رو گرفت و با خودش برده شهر و گفته این زنمه.... مامان اصلاً قشنگ نبود... ساده بود... حتی تا الان که سی سال از ازدواجشون گذشته یه بار هیشکی ندیده که یه آرایش ملایم کرده باشه.... اما از اون طرف دست پختش و خونه داریش و سلیقه ش زبون زده همه بود....

اولای ازدواجش هم خیلی سختی کشیده بود... آخه چندین سال بچه دار نمی شده و مادر شوهرش داشت کم کم با زور یه زن دیگه واسه پسرش می گرفت اما بابا راضی نمی شد.... می گفت فقط همین، خدا بزرگه....

اخر سر خدا به حرف دلشون گوش داد و یه دختر لوس و ننر نسیبشون کرد.... من که می گم به خاطر این بود که خدا دید اگه صد سال دیگه هم آرزوی اینا رو برآورده نکنه بابا همیشه به پای مامان می مونه.... خدا بابا رو امتحان کرد و سربلند بالا اومد.....!

الان دیگه همه ی امتحانا رو بابا و مامان پس دادن و دارن آروم و راحت زندگیشون رو می کنن....

بابا همیشه یه بت بود براش و آرزو می کرد یه روز یه شوهری گیرش بیاد که لنگه ی بابا باشه....

اما یه روز....

یه روز انگار یه طوفان... نه، یه باد ملایم اومد و همه ی اینا رو ویرون کرد... همه ی افکار دخترک رو.... همه ی ذهنیاتش رو....

یه روز که گوشی توی اتاق بود و بابا حموم رفته بود یه اس ام اس اومد... دخترک هم رفت و بازش کرد و دید یکی گفته عزیزم کجایی؟! پس کی میای بیرون هم رو ببینیم؟!! زود خبر بده....

دخترک حالش بد شد و اس ام اس رو پاک کرد و گوشی رو گذاشت سر جاش...

تا بابا از حموم اومد تلفنش زنگ زد و گوشی و برداشت و باش حرف زد.. اونم با یه لحنی که....

اما وقتی قطع کرد به مامان گفت که این همه ش مزاحمش می شه.... مامان ساده هم خندید و هیچی نگفت... گفت من به شوهرم اطمینان کامل دارم...

اما دخترک عصبانی شد، کلی جیغ و ویغ کرد.. به باباش گفت باید کوبنده تر از این باهاش حرف می زدی تا دیگه جرات نکنه زنگ بزنه و و و ... بابام قول داد که همین کار رو کنه... یه قول پدرونه و محکم که دل دختره دوباره شاد کرد....

دختره اما شماره ی طرف رو توی ذهنش سیو کرد....

یه سال گذشت.... یه سال....

عید شد....

بابا و مامان رفتن بیرون و گوشیش توی خونه موند.... زنگ آشنای موبایل بابا توی خونه پیچید و دخترک گوشی و برداشت.... از اون ور خط صدای زیبای یه زن جوون اومد که تا دید یکی دیگه حرف می زنه اشتباه زنگ زدن رو بهونه کرد و با کلی عذرخواهی گوشی رو قطع کرد.... اما....

شماره جزو سیوی ها بود به نام بی نام..... بی نامی که.... بی نامی که شماره ش همون بود... همون بود....

دخترک چندشش شد.... حالش بد شد....

حالا یه کوه غصه توی دلش داره... حالا خیلی وقته که نمی خنده...  حالا خیلی وقته که هیچ خواستگاری رو راه نمی ده به خونه ش.... حالا خیلی وقته... خیلی وقته... خیلی وقته که باباش رو دوس نداره...!!!!

1) ساعت 3 بامداد 29 اسفند راهی سفریم... می ریم مشهد... دفعه ی اولی نیست که داریم می ریم، اما اینبار فکر می کنم بارم خیلی سنگینه، کلی التماس دعا دارم توی کوله بارم و دعا و دعا و دعا...!

2) امسالم گذشت... با کلی روزای خوب و بدی که به همراه داشت.... کاش که سال جدید، توی تقویممون هیچ روز بدی نباشه و همه ی روزا خوب باشه، خـــــــــــوب....

3) خدا همه ی رفتگان رو ببخشه و بیامرزه... جای خیلی ها خالیه....

4) مجبورم تا مشهد همراه عموم اینا باشم... اگه می گم اجبار، برای اینه که دختر عموی لوس و ننرم رو باید تحمل کنم.... گاهی فکر می کنم چقدر می تونه موقعیت ها روی انسانها تاثیر بذاره... و خدا رو شکر میکنم که خودم اینطور نیستم که تا محیط خونه م عوض شه یا پولی دستم بیاد سریع از این رو به اون رو شم و دیگه اطرافیا رو نشناسم.... نمی خواستم اینجا غیبت کنم اما خب حرصم گرفته، دختری که تا دیروز نمی دونست مد و مارک چیه، امروز بخواد هی به من از فلان مد حرف بزنه و لباسای مارکدارش رو به رخم بکشه!... والله اگه آدم بخواد با مد پیش بره که ورشکست می شه!!!.... منم امل نیستم اما ترجیح می دم طوری لباس بپوشم و طوری رفتار کنم که خودم بپسندم نه اطرافیان!!!... من برای خودم زندگی می کنم!!! ( آخی، دلم سبک شد!! )

5) سال خوبی رو برای همه آرزو می کنم.... سفر همه بی خطر باشه... نوای عزیزمم به سلامتی بره و بیاد و با دست پر....

6) دوستون دارم.... تاااااا، سال دیگه...!!

 

.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,.،.,

 

"چقدر سفر خوب است

پیمودن راه ها.... دست در گردن جاده ها انداختن

و رفتن تا آنجایی که بی مقصدی ست...!!!

خط های سفید جاده، به من لبخند می زنند!..؛ و مرا می خوانند!!!

گرمای دستهایشان دستان مرا کم دارد!

کفش هایم کجاست؟!!!!

 

 

                         مهر 86"

 

 

 

بعداً نوشت: مامان بزرگم دیگه داره می ره... امشب شب آخریه که میاد تو اتاقم... خیلی احساس شرمندگی می کنم از اینکه نوه ی غرغرویی بودم... البته پیشش که نمی گفتم غرغرامو... دلم گرفت.... :-(